PvdA Gelderland op digitaal werkbezoek over tekort aan stageplaatsen

Geplaatst Geplaatst in Onderwijs en arbeidsmarkt, PvdA

We lezen regelmatig in het nieuws over het tekort aan stageplaatsen in onze provincie. Om te onderzoeken hoe groot dit tekort is en wat de provinciale politiek hierin kan betekenen ging PvdA Gelderland het gesprek aan met verschillende partijen. Statenlid Marilyn A-Kum leidde het gesprek.

Vanuit de mbo-school Rijn IJssel te Arnhem was Miriam Bril, teamleider Entree-opleidingen, aanwezig. Zij vertelde dat zij nauw contact hebben met de Samenwerkingorganisatie Beroepsonderwijs Bedrijfsleven (SBB) en dat ook hun relaties met de arbeidsmarkt lonen. “Wij merken in het mbo duidelijk dat het aanbod onder druk staat. Vooral de creatieve industrie en de horeca-opleidingen hebben het qua stageplaatsen momenteel erg moeilijk.” Ze benadrukte het belang van betrouwbare samenwerkingspartners, zeker nu ze merkt dat er veel “cowboys” actief zijn; bedrijven die niet erkend zijn als leerbedrijf, en daarmee niet de juiste begeleiding kunnen bieden, die zich te pas en te onpas melden met een beschikbare stageplaats.

Verder is ze erg blij met de servicedocumenten die het mbo van het ministerie van Onderwijs aangereikt krijgen. Deze zijn erg ondersteunend en bieden ruimte voor maatwerk.

Peter Baks, in de fractie de regiovertegenwoordiger voor de Achterhoek, onderschreef de uitspraak dat de horeca-opleidingen het moeilijk hebben. “Daarentegen zie ik wil dat echte naoberschap. Het bedrijsleven doet veel om de studenten wel aan een plaats te helpen”. Wel ziet hij dat met name BBL-studenten het lastig hebben. Zij krijgen van hun leerwerplek de keuze: of naar school of naar stage, niet allebei. Dit om het risico op een besmetting met het coronavirus zo beperkt mogelijk te houden.

Namens het Werkbedrijf Rijk van Nijmegen was directeur Ina Hol aanwezig. Zij ziet vooral de knelpunten bij bedrijven in recreatie, toerisme, detailhandel (non-food) en horeca. Bedrijven en instellingen in de zorg en detailhandel (food) krimpen juist niet qua stageplaatsen. Daarnaast is het Werkbedrijf zelf bezig met een zogenaamd Werklab waarin, samen met ondernemers, hybride leeromgevingen worden opgezet middels simulaties.

Marion Liebregts van SBB vertelde dat voldoende stageplaatsen een kwestie van dagelijks maatwerk is. “De veranderingen zijn echt dagelijks, daar moeten we continu op anticiperen.” Het aantal vroegtijdige schoolverlaters is laag in onze provincie. “Maar we moeten daar niet te vroeg bij juichen, dit cijfers kan de komende maanden wel eens een vlucht naar boven nemen door de coronacrisis.” Het naoberschap ziet ze niet alleen gebeuren in de Achterhoek, maar ook in de rest van onze provincie. Vooral bij gericht zoeken naar stageplaatsen ziet ze successen. “Wanneer je bijvoorbeeld een stageplaats zoekt bij een autogarage dan is de garagehouder best snel geneigd om de student uit het dorp, die dan al bekend is bij het bedrijf vanwege de kleine dorpsgemeenschap, toch een stageplaats aan te bieden. Zo helpt men elkaar vooruit. “De veranderingen zijn echt dagelijks, daar moeten we continu op anticiperen.”

Gedeputeerde Peter Kerris was ook aanwezig om te vertellen wat de provincie op dit moment al doet. “Zo’n acht jaar geleden was Gelderland de eerste provincie in ons land die zo’n vooruitstrevend beleid op het thema Onderwijs en Arbeidsmarkt ontwikkelde, daar ben ik trots op.” Hij is tevreden om te horen van de aangeschoven partijen dat de vrijgemaakte middelen vanwege de coronacrisis al helpen, maar is wel benieuwd hoe de ontstane beweging behouden kan blijven. Hier organiseert PvdA Gelderland binnenkort een sessie voor. Tijdens deze digitale bijeenkomst gaan de partijen die aangeschoven waren in dit werkbezoek samen met anderen onderzoeken hoe het probleem op de lange termijn aangepakt kan worden. Het tekort was er immers al, maar is door de coronacrisis erger geworden. Hierbij zal ook de focus worden gelegd op diversiteit en inclusie.

Bron: PvdA Gelderland

PvdA Gelderland houdt digitaal werkbezoek over van-werk-naar-werktrajecten

Geplaatst Geplaatst in Onderwijs en arbeidsmarkt, PvdA

Op woensdag 14 oktober heeft PvdA Gelderland samen met gedeputeerde Peter Kerris (Onderwijs en Arbeidsmarkt) een digitaal werkbezoek afgelegd over van-werk-naar-werk-trajecten. Ze gingen in gesprek met de onderwijsinstelling Aventus en de zorginstelling Pluryn om te kijken hoe dit momenteel gaat in Gelderland.

“Twee op de vijf Gelderlanders is momenteel bezig om te kijken of ze van baan kunnen overstappen” vertelt gedeputeerde Kerris. “Het is niet vanzelfsprekend dat de provincie zich erg bemoeit met dit domein. Gelderland doet dat wel, al sinds negen jaar. Ook nu is er weer tot 2023 een beleidskader vastgesteld.”

Zorginstelling Pluryn is actief in meerdere provincies, waaronder Gelderland. Op hun locatie De Winckelsteegh in Nijmegen zijn ze begonnen met een project rond praktijkleren, het zogenoemde aspirant leren. Zij zijn op zoek gegaan naar een andere manier om medewerkers te werven en te recruteren. Ruth Seuren is daarbij praktijkopleider. “We krijgen aanmeldingen van mensen met erg diverse achtergronden. Sommigen hebben momenteel geen werk, maar de meesten wel en willen wat anders. Wat dat voor werk is, verschilt erg. Dat gaat van slager tot sportschoolhouder.”

Statenlid Mehmet Sahan leidde het gesprek, dat vanwege de situatie rond het coronavirus digitaal plaats heeft gevonden. Hij vroeg zich gelijk af of mensen dan niet in de problemen komen met bijvoorbeeld een uitkering als ze momenteel werkloos zijn. Sanne Burgers – de Lange, recruiter bij Pluryn, kon gelijk melden dat dit niet het geval is. “De mensen komen gelijk bij ons in dienst. Wij krijgen subsidie vanuit het SectorplanPlus van de Rijksoverheid. Met het aspirant leren zijn de studenten in maart met school begonnen, maar al in november bij ons in dienst getreden en hebben boventallig meegedraaid op groepen. Zo kunnen wij samen met de studenten onderzoeken wat een goede match is voor hen.”

Martha Hevink is directeur Strategie en Onderwijs van Aventus. Zij is nieuwsgierig naar deze manier van leren en ziet daarin zelf ook mogelijkheden. “Bij Aventus zien we een stijgende lijn in het aantal studenten dat dit deeltijd doet, de zogeheten BBL-opleidingen. Dit zijn ook voor een groot deel volwassenen die deze vorm kiezen. Wij zijn in gesprek met verschillende partijen, waaronder bijvoorbeeld het UWV en de arbeidsmarktregio, hoe we dit het beste kunnen blijven aanpakken.”

De Statenleden en gedeputeerde zijn onder de indruk wat er allemaal al speelt in de provincie, maar hebben ook zorgen. “Wij gaan het Gelders Plan van de Arbeid, dat wij eerder schreven, actualiseren naar de huidige situatie rond de coronacrisis en opnieuw indienen” vertelt Sahan. “Daarnaast blijven wij in contact met de verschillende partijen die te maken hebben met het van-werk-naar-werk-traject en zullen waar nodig vragen stellen aan de gedeputeerde om zo bij te kunnen sturen waar dit gewenst is.”

Bron: PvdA Gelderland

Jongeren en Politiek in het Huis der Provincie

Geplaatst Geplaatst in PvdA

In januari 2019 diende Peter Kerris namens PvdA Gelderland een amendement op een voorstel van de commissie Werkwijze in om een Jeugdcommissaris en een Jeugdparlement te installeren. Hier werden de Statenleden nog eens op gewezen in januari van dit jaar door de 12-jarige Lars Westra die de Provinciale Staten toesprak tijdens de Open Agenda.

Afgelopen woensdag was het zover: maar liefst 40 jongeren uit de hele provincie kwamen naar het Huis der Provincie om te discussiëren hoe de Gelderse jeugd beter bij provinciale politiek betrokken kan worden.

Na een welkomstwoord door John Berends, de Commissaris van de Koning, vertelde PvdA-fractievoorzitter Fokko Spoelstra over het initiatief. Ook gastheer Frits Bloemberg en de winnaar van ‘Op weg naar het Lagerhuis‘, Zoë Heeg uit Zelhem, spraken de jongeren toe.

Na deze opening werden er vier deelsessies gehouden met een Statenlid en een secretaris van de griffie. Er werd gediscussieerd aan de hand van drie vragen:

  • Welke behoefte is er om betrokken te zijn bij provinciale onderwerpen en de provinciale politiek?
  • Welke vormen, projecten of programma’s moet de provincie gebruiken om jongeren te betrekken?
  • Wat moet de provincie doen met de uitkomsten van deze raadpleging?

De behoefte

De jongeren vertelden dat er bij het vak Maatschappijleer vaak over politiek verteld wordt en dat er dan ook een interesse ontstaat. Hier willen zij dan graag naar handelen. Ook willen ze graag in ‘gewone taal’ horen wat het aanbod is in het politieke landschap.

Ze willen graag meer invloed, maar weten niet hoe ze dat kunnen krijgen. De Gelderse jongeren zien dat de belangstelling het grootst is onder een kleine groep die echt in politiek geïnteresseerd is, maar ze hebben het sterke vermoeden dat er veel meer jongeren eigenlijk interesse hebben in politiek. Dat zijn de vele jongeren die niet in de gaten hebben dat de maatschappelijke thema’s waar ze mee bezig zijn tegelijkertijd ook politiek zijn.

Belangrijke onderwerpen waar de jongeren over mee willen praten zijn in ieder geval onderwijs, werkgelegenheid, duurzaamheid, bomenkap, bereikbaarheid en de mentale gezondheid van jongeren.

Het was goed om te zien dat in alle groepen belangstelling was voor de politiek en er behoefte was om invloed te hebben. De jongeren gaven wel aan dat ze de groep jongeren die geraadpleegd wordt zo divers mogelijk moet zijn qua leeftijd, afkomst, opleidingsniveau et cetera.

De vormen

Er werd gedacht aan een plaats, on- of offline, waar politici en jongeren kunnen samenkomen om te spreken over thema’s. Dit moet dan wel op regelmatige basis gebeuren vinden ze, niet slechts eenmaal per jaar of eens in de zoveel maanden. Ze voelen niet zozeer wat voor een Jeugdcommissaris, maar juist meer voor betrokkenheid bij bepaalde thema’s voorafgaand aan de besluitvorming. Dit Jongerenparlement zou volgens hen deels met vaste deelnemers en deels met wisselende deelnemers moeten zijn om diversiteit en vernieuwende ideeën te waarborgen.

Ook voelen de jongeren veel voor raadpleging door middel van enquêtes, bijvoorbeeld via Instagram. Ze zouden graag met de resultaten van deze raadplegingen willen inspreken tijdens Statenvergaderingen.

De terugkoppeling

De jongeren zien graag een terugkoppeling terug wat er met hun inbreng is gebeurd in de provinciale besluitvorming. De invloed zou bijvoorbeeld vastgeklonken kunnen worden in de vergaderstructuur van de Provinciale Staten. Ook zien ze de doelgroep liever wat uitgebreider en zou het MBO ook betrokken moeten worden. Dus niet meedoen voor spek en bonen, maar echt hun mening geven waarnaar geluisterd wordt en die waar mogelijk wordt meegenomen in de besluitvorming.

Bron: PvdA Gelderland

PvdA Gelderland spreekt met de Gelderse woon- en bouwsector over Wonen

Geplaatst Geplaatst in PvdA, Wonen, Wonen

Op woensdag 1 juli hielden Statenleden Jan Daenen en Mehmet Sahan een digitaal werkbezoek met de woon- en bouwsector. Centraal stond de vraag waar de sectoren op dit moment tegenaan lopen, maar ook wat er goed gaat. De online sessie is gehouden om de Statenleden en de gedeputeerde inspiratie te geven voor concrete acties om de woningmarkt zo toegankelijk mogelijk te maken voor alle Gelderlanders.

Frank Daemen nam deel namens Collectief Particulier Opdrachtgeverschap (CPO) Hoenderloo. In dit CPO zijn vijftien starters verenigd die allen graag een betaalbare koopwoning in Hoenderloo willen. “Door wat pech met wisselingen van de wacht bij de gemeente hebben wij nog niet kunnen bereiken wat we willen” vertelt hij. “De veranderingen tijdens het proces hebben ervoor gezorgd dat de communicatie van de gemeente naar de provincie erg minimaal is gebleven.” Hij ergert zich hier aan en voelt zich in de steek gelaten door de overheid. “Wij zijn hier al vier jaar mee bezig en hebben de provincie nog geen enkele keer mogen spreken. De provincie wil eerst een paar onderzoeken laten doen en daarna pas in gesprek. Dat vinden wij als jongeren best een arrogante opstelling. We moeten dit samen doen lijkt mij, niet tégen ons, maar mét ons.”

“Als verantwoordelijk bestuurder vind ik het erg vervelend dat jullie als groep jongeren deze ervaring hebben” reageerde gedeputeerde Peter Kerris (Wonen). “Wij proberen juist dit soort initiatieven, die we echt fantastisch vinden, zoveel mogelijk te ondersteunen.” De gedeputeerde erkende niet alle details van de situatie te kennen, maar beloofde dit mee te nemen naar de provincie om het onder de aandacht te brengen en het project op gang te helpen.

Luna Koops, voorzitter van de Jonge Socialisten en initiator van de actie Uitgewoond, herkende het verhaal van Frank Daemen. “Hij is een jongere en wil gewoon een huis. Om het dan samen met vrienden zo aan te pakken is een mooie oplossing” merkte ze op. “Het probleem is echter groter dan deze casus alleen. Zo zijn de huizenprijzen in Nederland enorm hoog. Het afgelopen jaar zijn we de €1000 huur gemiddeld per maand voorbij gegaan.” Ze ziet dat nieuwbouw tegenwoordig ook erg duur is. “Er is een groot tekort aan betaalbare woningen, dat is ook echt een groot probleem. Nieuwbouwappartementen zijn tegenwoordig duurder dan een rijtjeshuis in Zwolle een aantal jaar geleden.” Ze vindt dat er harder gewerkt moet worden om iedereen een betaalbaar dak boven het hoofd te geven. “Dat begint bij het afschaffen van de verhuurdersheffing.”

“Daar ben ik het mee eens” antwoordde Esther Lamers, directeur-bestuurder van woningcorporatie Woonwaarts, “Dit behoorlijk grote bedrag moeten wij jaarlijks afdragen aan het Rijk. Het jammere hiervan is, is dat dit niet in de volkshuisvesting wordt geïnvesteerd, maar gewoon ergens in de schatkist komt.” Zij ziet meer nut in de verhuurdersheffing wanneer deze wordt gebruikt om woningbouwprojecten te versnellen. “Verder zijn wij als Woonwaarts gebonden aan een erg afgebakende doelgroep qua inkomensgrens. Hier zou ik graag een verruiming in willen zien, want wanneer je €35.000 per jaar verdiend is een huurprijs van €800 per maand natuurlijk erg hoog.”

Vanuit Bouwend Nederland Regio Oost was Johran Willegers aanwezig. “Er is een grote angst dat wanneer de bezuinigingen komen de investeringen vanuit overheden in de woningbouw erg hard gaan teruglopen” stelde hij. “Wat betreft woningbouw leek de provincie altijd op afstand te staan, maar daar zie ik een verandering in. Het Actieplan Wonen en de nauwe betrokkenheid bij de Woondeal Arnhem-Nijmegen zijn daar goede voorbeelden van.” Wat hem betreft mag die toenadering in de ondersteuning verder versterkt worden door mee te denken in vergunningverlening en door niet meer sturend te zijn in plancapaciteit, maar gemeenten daar ruimte te geven. In zowel het Actieplan Wonen als de Woondeal Arnhem-Nijmegen is aandacht voor de bouw van betaalbare woningen.

Gea Hofstede, wethouder Wonen in de gemeente Rheden en voorzitter van het Regionaal Overleg van de portefeuillehouders Wonen, stelde dat de betaalbare woningen ook betaalbaar moeten blijven. “Het zou bijvoorbeeld mooi zijn als de gemeenten een premie kreeg voor die woningen, zodat wij ze ook betaalbaar kunnen houden. Op dit moment is het erg lucratief om een woning te kopen en zo snel mogelijk weer door te verkopen en gigantische winsten in je zak te steken.” Ze ziet dat er veel aan de hand is op de woningmarkt en dat er veel dingen zijn die aangepakt moeten worden, maar ze ziet ook kansen. “We zouden iemand aan moeten stellen om goede CPO-initiatieven te ondersteunen en minder regels erbij moeten verzinnen, want anders duurt het straks nog jaren langer om een initiatief van de grond te krijgen.”

Janny Bax, bestuurder bij FNV Bouw, mist vooral innovatie. “Er wordt veel gesproken over verduurzamen en betaalbaarheid, maar er zijn ook heel veel mooie projecten. In de Achterhoek met betrekking tot tiny houses. Daarnaast vraagt het vele thuiswerken om een gezonde leefomgeving waar wonen, werken en infrastructuur intelligent gecombineerd worden. Is dit iets voor de provincie om een prijsvraag voor uit te schrijven?”

De gedeputeerde vond deze vraag erg interessant. “Het is goed om hier over na te denken. Een van de acties in het Actieplan Wonen is hier al op gericht, maar ik vind dit een interessant idee.”

De Statenleden vonden het werkbezoek erg waardevol. Jan Daenen is erg positief. “Ik vond het fijn elkaar op deze manier te kunnen spreken en ik blijf graag in contact. Er is veel stof tot nadenken om tot concrete acties te komen de komende tijd.”

Bron: PvdA Gelderland

Provinciale Staten neemt Actieplan Wonen aan!

Geplaatst Geplaatst in PvdA, Wonen, Wonen

Op 27 mei 2020 is het Actieplan Wonen behandeld in de Provinciale Staten. Met dit plan gaat gedeputeerde Peter Kerris de komende vijf jaar de bouw van 45.000 woningen in Gelderland versnellen. Namens PvdA Gelderland voerde Jan Daenen het woord.

“Het Actieplan Wonen is een belangrijk stuk waarmee we inzetten op een versnelde, betaalbare en flexibele woningmarkt in Gelderland.” Met deze woorden begon hij zijn betoog. “Laten we eerlijk zijn: door neoliberaal, speculatief beleid is er de afgelopen jaren veel, maar dan ook veel, te weinig gebouwd. De rekening hiervan ligt bij de kwetsbare personen in onze samenleving.”

Zo is er een schrijnend tekort aan sociale huurwoningen. Door dit tekort is er ook een overspannen vraag naar de middenklasse, waar het aanbod beperkt is en huren hoog zijn. “Sociale huurwoningen werden verkocht, verduurzamen was niet mogelijk en beleggers kregen vrij spel” vervolgde Jan. “De chronische tekorten hebben geleid tot een overspannen woningmarkt. Wel lijkt het tij te keren. Steeds meer partijen zien in dat huizen geen luxeproduct is, maar een basisbehoefte.”

In de top drie van overspannen woningmarkten in Nederland is ook Nijmegen te vinden. Over de impact van het woningtekort in de stedelijke gemeente in onze provincie: ““Geen adres betekent geen toegang tot de arbeidsmarkt, geen bijstand, geen verzekering. De woningtekorten en stijgende prijzen hebben het aantal daklozen in Gelderse steden verdubbeld. U hoort het goed: verdubbeld.”

De PvdA vindt dit een ondergesneeuwd probleem in de maatschappij. Kantoren staan leeg, winsten schieten door het plafond, maar een gescheiden man die net zijn baan verliest komt op straat terecht, met alle gevolgen van dien.

Jan riep de gedeputeerde dan ook op om met gemeenten in gesprek te gaan over de daklozenproblematiek.

“Zeker zijn van een betaalbaar dak boven je hoofd” besloot hij zijn verhaal. “Samen met gemeenten, kopers, woningcorporaties, bouwbedrijven én huurders gaan we aan de slag om van onze provincie voor iedere Gelderlander een fijne woonplaats te maken!”

Het Actieplan Wonen is met overweldigende meerderheid aangenomen door de Provinciale Staten.

Bron: PvdA Gelderland

De Sociale Kwestie van de 21e eeuw

Geplaatst Geplaatst in PvdA

Onderstaand essay is geschreven door gedeputeerde Peter Kerris, één van de vier genomineerden voor de Banning Essay Prijs die op 21 februari 2020 is uitgereikt in De Rode Hoed te Amsterdam. Winnaar van deze prijs is Camille Creyghton. Zij doet onderzoek en publiceert op het terrein van de intellectuele geschiedenis, cultuurgeschiedenis en geschiedenis van de politieke cultuur van het einde van de 18e tot de eerste helft van de 20e eeuw. Ze doceert bij de opleidingen Geschiedenis en Cultuurwetenschappen van de Universiteit van Amsterdam.

De jury, onder leiding van Diederik Samsom, was erg lovend over het essay van Peter Kerris. “Peter geeft een betrekkelijk geruststellende boodschap over een grote uitdaging. Ja, er is veel te doen. Nee, we hoeven niet bang te worden. Immers: in de 19eeuw is het ook goedgekomen. De verschillen in de samenleving over het onderwerp duurzaamheid worden langzaam al zichtbaar, maar haal de inspiratie uit het verleden. De vergelijking met de sociale kwestie in de 19e eeuw is dan ook erg goed. Zoals Peter stelt: we moeten het gezin wat niet mee kan verduurzamen, wegens gebrek aan mogelijkheden, niet verwijten dat ze de wereld verpesten. We moeten ze hulp bieden, zodat ook zij mee kunnen komen.”

‘Van haalbaar en betaalbaar naar een duurzaam leven voor iedereen.’

Neem twee huizen, in een doorsnee straat, van een doorsnee type, naast elkaar. Aan de ene kant woont een gezin — tweeverdieners, allebei een goede baan, twee kinderen — dat nu het geld en de mogelijkheden heeft om het huis te verduurzamen. Om zonnepanelen op het dak te leggen, om een warmtepomp aan te schaffen. Ze zullen weinig last hebben van de stijgende prijs van aardgas. Het leasecontract van één van beiden loopt binnenkort af. Ze overwegen een elektrische auto. De komende jaren zullen ze de energielasten stevig zien dalen. Het geld dat ze overhouden kunnen ze opnieuw investeren in het huis of gebruiken om de school- en studiekosten voor hun twee kinderen op te vangen.

Daarnaast woont ook een gezin — tweeverdieners, zij is ZZP’er, hij werkt in de zorg, ook twee kinderen die naar dezelfde school en dezelfde sportclub gaan als de kinderen van de buren. De ouders hebben echter onregelmatige werktijden en onzekere inkomsten. Ze hebben het huis in dezelfde periode gekocht als de buren en betaalden er dezelfde prijs voor. Ze redden het financieel, ze verdienen genoeg om geen aanspraak te hoeven of kunnen maken op allerlei regelingen, maar hebben toevallig drie jaar geleden de cv-ketel laten vervangen en broodnodig onderhoud laten plegen. Ze doen hun best om zuinig te zijn met energieverbruik. De lampen in huis zijn allemaal LED en de was doen ze zoveel mogelijk in de daluren. Maar zuinig zijn gaat niet vanzelf en lukt niet altijd. Door de onregelmatige werktijden staat de verwarming vaker aan en het gasverbruik is daardoor hoger dan gemiddeld. Door de onregelmatige uren hebben ze flexibele kinderopvang nodig die duurder is dan regulier. Ze hebben twee maximale hypotheken en even geen geld voor zonnepanelen of een warmtepomp, laat staan de rust en ruimte om daar bij stil te staan.

Het eerste gezin kan het eigen huis over een tijd goed verkopen, met meerwaarde door alle investeringen in zonnepanelen, isolatie en warmtepompen. Voor het tweede gezin wordt dat een stuk lastiger, zij kunnen niet hetzelfde rendement maken. Het vermogen van het eerste gezin neemt toe. Het tweede gezin staat stil. Door de keuzes die nu gemaakt worden, groeien de kinderen verschillend op.

De komende decennia staan de wereld in het algemeen en de Westerse samenleving in het bijzonder grote veranderingen te wachten. Klimaatverandering dwingt ons om de hoeveelheid broeikasgassen in onze atmosfeer terug te dringen of in ieder geval niet verder te laten toenemen. Daarvoor moeten energieverbruik- en opweksystemen radicaal anders. Het aanpassen aan het veranderende klimaat vergt, soms grote, ingrepen in het landschap. Grondstoffenschaarste betekent anders produceren en bouwen. De impact van stikstof op onze natuur en biodiversiteit leert dat we anders tegen ontwerp en gebruik van onze leefomgeving aan moeten kijken. En om op termijn negen miljard monden te voeden zal zowel ons voedselproductiesysteem als ons consumptiepatroon daarop aangepast moeten worden. In internationaal verband en op nationaal niveau zijn er ambitieuze doelen gesteld om de veranderingen te lijf te gaan.

Collectief versus individu

De technologische vooruitgang van de afgelopen jaren stemt optimistisch over de technische kansen voor energieopwekking, mobiliteit en bouwen. Zonnepanelen en windmolens zijn het afgelopen decennium een stuk efficiënter geworden en er is een tweedehands markt voor hybride auto’s ontstaan. De schappen in supermarkten tonen meer dier- en klimaatvriendelijke producten en in ministeries, gemeentehuizen, waterschappen en provincies wordt het thema klimaatadaptatie voorzichtig bij de kop gepakt. Binnen een generatie omslaan naar een volledig klimaat- en energieneutrale samenleving is echter niet alleen een technische opgave van titanische proporties. Het is ook een sociale opgave die iedereen zal raken. Daarmee is het een collectief probleem.

Als men echter kijkt naar de aanpak van dit probleem, ziet men maatregelen die veelal individueel gericht zijn. Subsidies voor bedrijven en individuele huishoudens en een proces van onderop waarin regio’s gebieden voor grootschalige energieopwekking aanwijzen. Op lange en middellange termijn ontstaan nieuwe verdienmodellen, consumptiepatronen en levensstandaarden.  Een deel van de samenleving kan die veranderingen goed opvangen en profiteert daar zelfs van. Maar een ander deel kan daar minder goed in mee. Directeur van het Sociaal en Cultureel Planbureau Kim Putters signaleerde al eens dat hierdoor nieuwe scheidslijnen ontstaan. (Kim Putters, ‘Vraagstuk van duurzaamheid is nu ook een sociale kwestie geworden’, Financieel Dagblad, 6 juni 2017). Hij signaleert aan de ene kant van de scheidslijn mensen die duurzame producten kunnen betalen en duurzamer kunnen wonen, aan de andere kant mensen die dat niet of minder kunnen. De oude tweedeling tussen haves en have nots is veranderd in een tweedeling tussen de cans en de cannots – degenen die kunnen en zij die niet kunnen verduurzamen.

Ook in de politiek wordt dit, inmiddels in de volle breedte van het spectrum, gezien. De vorm, inhoud en toonaard van politieke bewegingen verschilt. Sommigen ontkennen de noodzaak van de verandering of ontkennen de invloed van de mens. Anderen vinden dat voorgestelde maatregelen te licht zijn en roepen op tot zwaardere belastingen of dwingender voorschriften. Een derde groep, met name in liberale en christendemocratische hoek, onderkent dat veranderingen nodig zijn maar dan wel ‘haalbaar en betaalbaar’.

Dat laatste is echter een holle frase. Het is de zoveelste roep in een reeks van oproepen om vooral niet te hard van stapel te lopen. Sinds 1992 zijn er steeds nieuwe mondiale duurzaamheidsdoelen gesteld. Ieder nieuw verdrag gebaseerd op de niet-behaalde doelen uit het oude verdrag. De klimaatakkoorden van Parijs en Madrid zijn de jongste voorbeelden hiervan. In Nederland is het klimaatakkoord vertaald in een klimaatwet: 49 procent minder CO2-uitstoot in 2030 ten opzichte van 1990; 95 procent reductie in 2050. Uit een rapport van de Deltacommissaris van 2018 blijkt echter dat het niet zozeer de vraag is of Nederland te maken krijgt met één tot drie meter zeespiegelstijging als gevolg van klimaatverandering maar wanneer die stijging zich voordoet. Het adagium ‘haalbaar en betaalbaar’ gaat uit van telkens voorzichtige stappen, steeds met draagvlak en passend binnen acceptabele begrotingsnormen. Maar dat is de ware rekening voor je uit schuiven – toekomstige generaties krijgen te maken met de gevolgen van onze nalatigheid. Het stellen van doelen en formuleren van ambities is goed, maar door steeds in kleine stappen te denken redden we het niet. Het heeft als gevolg dat de bedreigende kant van klimaatverandering alleen maar groter wordt.

Hoe moet het dan wel? Om de toekomst vorm te geven kunnen we leren van de geschiedenis.

De Sociale Kwestie

De ‘Sociale Kwestie’ is de term waarmee van oudsher de maatschappelijke omstandigheden in de negentiende eeuw worden aangeduid. De aard van de economie veranderde in hoog tempo door de overschakeling naar fossiele brandstoffen. De snelle industrialisatie en de groei van de steden hadden sociale ontwrichting tot gevolg. Grote groepen arbeiders, naar de stad getrokken omdat de ambachten van het platteland verdwenen, zochten hun heil bij werk in fabrieken. Er was vaak meer aanbod van arbeiders dan dat er werk was met als gevolg uitbuiting, werkloosheid en armoede. De steden konden de snelle groei niet aan waardoor verkrotting en verpaupering optrad in de arbeiderswijken. Er waren geen bronnen van schoon water, er was geen riolering en zo konden ziektes zich ongehinderd verspreiden.

Pas met de opkomst van de arbeidersbeweging, vakbonden en socialistische en later sociaaldemocratische politieke partijen keerde het tij. Onder druk werd er door regeringen in heel Europa sociale wetgeving ingevoerd. En met de invoering van het algemeen kiesrecht was ook het politieke gewicht van de arbeider gelijkgesteld aan die van de industrieel. Door de aanleg van overheidswege van een systeem van riolering en drinkwatervoorziening verbeterden de leefomstandigheden. Halverwege de negentiende eeuw ontstonden de eerste particuliere woningbouwverenigingen in Nederland. Met de invoering van de Woningwet in 1902 nam de volkshuisvesting een grote vlucht, ontstonden nieuwe woningcorporaties en werd het mogelijk dat gemeenten huizen gingen bouwen. De overheid was actiever dan ooit in het beschermen van mensen. Cruciaal hierin was dat de Sociale Kwestie niet werd gezien als een individueel probleem of een probleem van een enkele bevolkingsgroep. Er was een collectief probleem en dat vergde collectieve actie. De basis van de moderne verzorgingsstaat ontstond als antwoord op de Sociale Kwestie.

Tegenwoordig is het een vanzelfsprekendheid dat je huis is aangesloten op het riool, op het drinkwaternet en op het elektriciteitsnet. Het zijn basisvoorwaarden. Een duurzaam huis moet net zo’n basisvoorwaarde zijn. Of het nu gaat om huurwoningen of koopwoningen, bestaande bouw of nieuwbouw.

Een actieve en effectieve overheid

Wat kunnen we leren van de aanpak van de Sociale Kwestie? Tegen het eind van de negentiende eeuw nam de overheid een actieve rol in de aanpak van het probleem. Door het invoeren en aanpassen van wetgeving nam de overheid nieuwe taken en verantwoordelijkheden op zich.

Daar blijft de huidige aanpak steken. Door het formuleren van ambities en die als doelstelling vast te leggen in allerlei akkoorden creëren overheden een ongelijk speelveld. Bij het uitvoeren van die akkoorden worden partners uit de samenleving betrokken. Maar om ambities te realiseren moet de samenleving daar wel de juiste gereedschappen voor in handen hebben of krijgen. Door alleen doelen te stellen en de oplossing vooral een procesaanpak te laten zijn, zonder sturing vanuit de overheid, worden zij die willen, of zij die een verdienmodel zien, gefaciliteerd. Het resultaat is dat duurzaamheid alleen is weggelegd voor de happy few en dat er een nieuwe tweedeling ontstaat. Om dat te voorkomen is niet alleen actief overheidsbeleid nodig maar ook effectief overheidsbeleid, weg van de individuele aanpak.

Als eerste zijn daar heldere spelregels voor nodig. Door te normeren en wetgeving in te voeren of aan te passen, zoals dat ook gebeurde in de aanpak van de Sociale Kwestie, kan de overheid een gelijk speelveld creëren voor alle betrokkenen. In die regels kan ook vastgelegd worden dat iedereen moet profiteren van de transities, niet alleen de cans.

Ten tweede betekent dat actief sturen op het eerlijk delen van zowel de lusten als de lasten van de verschillende transities. Als voorbeeld: de overheid kan een programma opzetten waarbij in wijken met veel sociale huurwoningen of goedkope koopwoningen ook elektrische laadpalen worden gerealiseerd waarvan de opbrengst ten goede komt aan de wijk. Als dat gecombineerd wordt met het gasloos maken van de wijk, het aanbrengen van zonnepanelen op daken en het isoleren van de woningen wordt een model gecreëerd waarbij duurzaamheid van, voor en door de gemeenschap is in plaats van een hinderlijke verbouwing waarbij de revenuen vooral voor het bedrijfsleven zijn. Dat zorgt voor draagvlak bij deze groep en gaat maatschappelijke tweedeling als gevolg van verduurzaming tegen.

Tot slot: wie gaat dat betalen? Ook hier weer de vraag: wie vindt je dat moet profiteren van de energietransitie? Door bijvoorbeeld de energiebelasting direct aan te wenden voor het financieren van maatregelen voor huurders en bewoners van goedkope koopwoningen kies je partij voor de cannots – de mensen die niet direct de mogelijkheden hebben om maatregelen te betalen. Datzelfde zou kunnen door de omstreden verhuurdersheffing direct aan te wenden voor verbetering van sociale huurwoningen.

Overheidssturing is nodig om ervoor te zorgen dat zowel de lusten als de lasten van de veranderingen in onze samenleving eerlijk worden gedeeld. Dat gaat verder dan de holle frase ‘haalbaar en betaalbaar’. Het vraagt een visie op wie je vindt dat moet profiteren van de transities: de happy few of iedereen? Het is een vraag waarop al eerder, in de negentiende eeuw tijdens de transitie naar een samenleving die draait op fossiele energie, een antwoord is geformuleerd. Het probleem vooruit blijven schuiven is geen optie omdat klimaatverandering hoe dan ook plaatsvindt. De transitie naar een duurzame samenleving, weg van fossiele energie, is er een die in potentie net zo maatschappelijk ontwrichtend is. Daarmee is het de Sociale Kwestie van de eenentwintigste eeuw. Als we er niet in slagen om deze transitie voor alle huishoudens in alle straten te laten werken, verliezen we allemaal.

De sociaaldemocratische beweging heeft de opdracht en de antwoorden om deze transitie voor iedereen te laten werken. Zij heeft de klus per slot van rekening al eens eerder geklaard.

━━━━━━━━━━━━━━━

Peter Kerris (1985) studeerde geschiedenis in Nijmegen. Na zijn studie werkte hij in totaal zeven jaar bij de branchevereniging voor gemeentelijke afval- en reinigingsdiensten NVRD, waar hij onder meer leiding gaf aan het Sectorplan voor de branche. In 2013 en 2014 gaf hij Geschiedenis op een middelbare school in Doorwerth. Sinds juni 2019 is Peter gedeputeerde namens de PvdA in de provincie Gelderland, met als portefeuille Wonen, Ruimtelijke Ordening, Bedrijventerreinen, Klimaatadaptatie en Onderwijs en Arbeidsmarkt.

Bron: PvdA Gelderland

Afscheidssymposium voor oud-gedeputeerde Josan Meijers

Geplaatst Geplaatst in PvdA

Op vrijdag 7 februari was er in de Kumpulan op landgoed Bronbeek te Arnhem het afscheidssymposium voor oud-gedeputeerde Josan Meijers. Drie sprekers gaven een terugblik op hun samenwerking met haar, maar spraken ook over haar nalatenschap voor onze provincie.

Het symposium werd geopend door vriendin en collega-waarnemend burgemeester Corry van Rhee-Oud Ammerveld. Zij introduceerde een quiz over Josan die tussen de sprekers door gespeeld ging worden met de aanwezigen in de zaal. Tijdens deze quiz leerden de aanwezigen dat Josan meestal het plantje wat het meeste aandacht nodig heeft koopt in het tuincentrum, graag piano speelt, opgeleid is tot speltherapeute en tijdens haar verblijf in Schotland whiskey heeft leren waarderen.

Na het korte openingswoord spraken Fokko Spoelstra, fractievoorzitter van de Statenfractie, en oud-gewestelijk voorzitter Rita Weeda een kort woordje over de keuze voor een afscheidssymposium en de tijd waarin ze hebben samengewerkt.

De eerste spreker was Peter Kerris, gedeputeerde en daarmee opvolger van Josan. Peter richtte zich vooral op het nalatenschap van Josan voor de provincie Gelderland. De omgevingsvisie Gaaf Gelderland, een uitgebreid werk wat zij voor de inwoners heeft weten samen te vatten op een bierviltje zodat iedereen het kan begrijpen. Verder gaf ze een nieuwe blik op de woningmarkt, waarbij er ook vooral meer naar kwaliteit gekeken moest worden en niet te vergeten: het project SteenGoed Benutten.

Een gebouw is namelijk meer dan een stapel stenen. Door SteenGoed Benutten worden leegstaande gebieden weer aantrekkelijk gemaakt, waar inwoners fijn kunnen wonen, werken en verblijven. Mooie voorbeelden hiervan zijn het Nyma-terrein in Nijmegen en project Visie Teuge.

Gedeputeerde Peter Kerris spreekt zijn voorganger toe over haar nalatenschap voor de provincie Gelderland.

Vervolgens betrad Marije Eleveld het podium, oud-wethouder van de gemeente Ede en tegenwoordig directeur van de Utrechtse woningcorporatie Bo-Ex. Zo gaf ze een aantal praktijkvoorbeelden van SteenGoed Benutten, maar vertelde ze ook dat het project haar nog steeds inspireert als bestuurder van een woningcorporatie. Een dergelijk project wenst ze ook de provincie Utrecht toe.

Marije Eleveld spreekt over het project SteenGoed Benutten en haar samenwerking met Josan.

Tot slot sprak Roelof Bleker. Voordat hij voorzitter werd van het College van Bestuur van de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht (HKU) was hij dijkgraaf van Waterschap Rivierenland. In die hoedanigheid ontmoette hij Josan vaak wanneer het ging over het gebied water en ruimtelijke ordening. Water zat in Josan’s portefeuille en hij heeft dan ook vaak met haar samengewerkt. Veelal goede, soms ook pittige tijden. Over deze samenwerking deelde hij een groot aantal anekdotes, onder meer over de Dikke Toren van Varik en hoe zij goed omgingen met onderlinge spanningen. Hij stipte verder ook de verdiensten van Josan op het gebied van cultuur aan, een onderwerp wat hem als bestuurder van de HKU erg aanspreekt.

Roelof Bleker haalde levendige herinneringen op aan een tijd waarin hij intensief met Josan heeft samengewerkt.

Na de sprekers was het tijd voor een aantal cadeaus uit handen van Fokko en Rita. Deze geschenken werden aangeboden namens PvdA Gelderland.

Josan ontving uit handen van Fokko en Rita een aantal cadeaus en een bos rode bloemen.

Het laatste woord was aan Josan zelf. Zij blikt in vogelvlucht terug op een tijd van november 2012, toen ze gedeputeerde werd, tot het einde van haar ambt in juni 2019. Ze heeft het een fantastische tijd gevonden waarin ze op veel dingen erg trots is, veel heeft kunnen betekenen voor de provincie en diezelfde energie en passie nu meeneemt in haar waarnemend burgemeesterschap van de gemeente Lingewaard. Tot slot bedankte zij haar ambtenaren in de provincie, iedereen met wie ze heeft mogen samenwerken en haar man Paul, die haar altijd heeft gesteund en haar vaak heeft moeten missen.

Na het symposium kregen de gasten een Indische rijsttafel voorgeschotel in de Kumpulan. Een geslaagde bijeenkomst voor deze gedreven partijgenote waar we zeker nog veel van zullen horen!

Bron: PvdA Gelderland

Kerstcolumn Peter Kerris: “Ik ben er zo een”

Geplaatst Geplaatst in PvdA

Ik ben er zo een.

Zodra de zomer voorbij is en de gure herfstwind weer opsteekt; zodra de bladeren verkleuren en de dagen korter worden; zodra de winterjas weer uit de kast getrokken wordt en de lampen ’s avonds aan gaan. Dan begint het chagrijn. Ik heb een hekel aan de herfst. Thuis weggaan in het donker en thuiskomen in het donker. Doorweekt op tochtige perrons wachten op de trein die te laat is. En al je collega’s die ineens, na alle lente- en zomermaanden in alle rust te hebben gewerkt, het idee hebben opgevat dat op 31 december de wereld eindigt en dat alles — maar dan ook alles — nog even af moet voor de winter begint.

Er is één gedachte die me in die donkere dagen op de been houdt: het is bijna Kerstmis.

Wham en Mariah Carey kunnen me gestolen worden, ze winnen het niet van Little Drummer Boy

Ik hou van de Kerst. Het is een rustpunt na de drukke herfstmaanden. Ik geniet van de Top 2000 die bij ons thuis non-stop aan staat. Ik hou van het samen eten en de lichtjes. Ik hou van kerstmuziek — de ouderwetse dan, Wham en Mariah Carey kunnen me gestolen worden, ze winnen het niet van Little Drummer Boy. Ik kijk zelfs uit naar het samenzijn met familie en de bij Kerstmis behorende kerkdiensten. Maar het meest geniet ik ervan om met vrienden die ik veel te lang niet gesproken heb samen te zijn, terug te blikken op het afgelopen jaar, vooruit te blikken op wat komen gaat.

Tweede Kerstdag was tot acht jaar geleden bij mij en mijn vrijgezelle vrienden altijd een lege dag, waarop we rustig terugreisden naar onze studentenkamers of ons verveelden bij onze ouders. Het was in de herfst van 2011 dat we besloten dat we ons Tweede Kerstdag niet langer meer lieten overkomen maar zelf het heft in handen namen. Want ook toen al hield ik van samenzijn, de Top 2000 en samen eten en ik vond dat niemand met Kerst alleen hoefde te zijn als hij of zij dat niet wilde.

Het WhatsApp-groepje waarin we de maaltijd en aankomsttijden coördineren heet nog steeds “Vrijgezellig Kerstdiner”

Sindsdien komen we ieder jaar bij elkaar. Ook toen deze en gene een nieuwe relatie of zelfs kinderen kreeg, hield de traditie stand. Het WhatsApp-groepje waarin we de maaltijd en aankomsttijden coördineren heet nog steeds “Vrijgezellig Kerstdiner”, al is het aandeel vrijgezellen met 60% afgenomen. We blikken terug op het afgelopen jaar en kijken vooruit naar wat komen gaat.

Zonder elkaar kunnen we het al helemaal niet

Ik ben er zo een. Ik hou van de feestdagen. Om het moment van rust na een stormachtige herfst, om het weerzien met familie en vrienden. Om met elkaar te lachen en lief en leed te delen. Om met elkaar te zijn — want zonder elkaar kunnen we het al helemaal niet.

Ik wens iedereen rustige feestdagen toe, waarin je met vrienden, familie of wie je maar wil samen kunt komen. Kijk terug op het afgelopen jaar — 2019, met alle hoogte- en dieptepunten, is bijna voorbij. En geniet vooral, voordat 2020 begint.

Fijne feestdagen, tot volgend jaar, Peter Kerris

Bron: PvdA Gelderland

Peter Kerris beëdigd als gedeputeerde -afscheid Josan Meijers

Geplaatst Geplaatst in PvdA

Met een ruime meerderheid is Peter Kerris op woensdag 5 juni gekozen tot lid van de Gedeputeerde Staten van Gelderland in de vergadering van de Provinciale Staten. Nadat Fokko Spoelstra hem namens de Statenfractie had voorgedragen als kandidaat volgde een stemprocedure en werd hij gelijk daarna beëdigd door John Berends, de Commissaris van de Koning. Peter was sinds 2013 lid van de Provinciale Staten en werd in 2015 fractievoorzitter. Peter heeft als gedeputeerde de portefeuille Ruimtelijke Ordening, Wonen, Bedrijventerreinen, Klimaatadaptatie, Onderwijs/Arbeidsmarkt en de gebiedsagenda Arnhem-Nijmegen.

Josan Meijers heeft afscheid genomen als gedeputeerde. In 2007 werd Josan lid van de Provinciale Staten en in 2010 werd ze fractievoorzitter van de PvdA-fractie. Toen in 2012 Co Verdaas afscheid nam van de Gedeputeerde Staten om staatssecretaris van Economische Zaken te worden in het kabinet-Rutte II werd Josan voorgedragen en gekozen als gedeputeerde. Jarenlang heeft zij zich met volle overgave ingezet voor Gelderland. Haar portefeuille bestond uit Gelderse gebiedsontwikkeling, ruimte, water, wonen, cultuur en erfgoed. Wij danken Josan voor haar onvermoeibare inzet en de vele successen die zij als gedeputeerde heeft geboekt!

Bron: PvdA Gelderland

Gelders college geïnstalleerd: ‘Makkelijk om kritiek te leveren op niet-binnengehaalde punten’

Geplaatst Geplaatst in PvdA

ARNHEM – Het Gelders college is woensdag geïnstalleerd. Dat gebeurde tijdens de Statenvergadering. Ook werd er afscheid genomen van het vorige college.

Het akkoord van VVD, CDA, GroenLinks, PvdA en ChristenUnie heet Samen voor Gelderland. De SGP onderhandelde wel mee, maar neemt niet deel aan de coalitie. Wel is de partij een samenwerkingspartner van het college.

Coalitiepartijen tevreden

De coalitiepartijen zijn tevreden met het akkoord en roemen het feit dat er zes partijen aan tafel zaten die er uit zijn gekomen. Het college bestaat nu uit Jan Markink (VVD), Christianne van der Wal (VVD), Peter Drenth (CDA), Jan van der Meer (GroenLinks), Peter Kerris (PvdA) en Peter van ’t Hoog (CU).

Ook werd het coalitieakkoord besproken. Janet Duursma van GroenLinks erkent dat er water bij de wijn gedaan moest worden. ‘Het is makkelijk om kritiek te leveren over wat we niet hebben binnengehaald, het is net zo makkelijk om kritiek te leveren op het niet nemen van bestuurlijke verantwoordelijkheid.’ 

Gerhard Bos van het CDA benadrukt dat het samen gedaan moet worden. ‘Niet wij, niet zij, maar samen. Samen kijken naar wat nodig is voor een nog mooier Gelderland.’

‘Hele goede sfeer’

De SGP sprak van een ‘hele goede sfeer’ aan de onderhandelingstafel. ‘Ik ben heel erg blij dat het geen dichtgetimmerd akkoord is, maar dat er ruimte is. Die ruimte kunnen we de komende vier jaar invullen’, vertelde Klaas Ruitenberg. Zijn partij is een samenwerkingspartner. ‘Wij waren de kleinste partij aan de tafel, maar zij hebben de slogan van ons verkiezingsprogramma overgenomen.’

De ChristenUnie wil een verbinding tussen boeren en burgers. Volgens de PvdA moet het akkoord bijdrage aan de wens van inwoners om goed te wonen, werken en een gezond Gelderland te hebben.

De oppositie was kritisch over het akkoord. Forum-leider Arjan de Kok noemde het gasloos maken van wijken peperduur en zinloos. ‘Wij zullen de komende vier jaren gaan inzetten op technologische innovaties en niet op zinloze warmtepompinstallaties.’

D66 vindt dat het coalitie-akkoord een stap terug zet rondom het klimaat. ‘Wij hadden hier meer verwacht en er ontbreekt aan ruimte om echt te investeren’, aldus fractievoorzitter Celine Blom. ‘We zijn wel blij met de ambities over kringlooplandbouw.’

Anti-zionistisch

De PVV uitte haar verbazing dat de christelijke partijen samen willen werken met GroenLinks. ‘Een partij die met haar Palestijnse vriendjes het liefst alle Joden de zee in willen jagen. Dat wordt nog eens bekrachtigd door een aangenomen resolutie waarin de partij zich schuilt achter de BDS-beweging. Een beweging die als doel heeft om de enige democratie in het Midden-Oosten kapot te maken.’ Verder noemde ze GroenLinks anti-zionistisch en anti-semitisch. 

‘Dat willen wij verre van ons werpen. Bij ons is er ruimte om kritiek te hebben op Israël, maar alles binnen de democratische regels.Trouw schreef dat wij niet antisemitisch zijn, maar juist het goede voorbeeld geven’, aldus Duursma van GroenLinks.

Ook was er kritiek op de inspiratiebijeenkomst die de coalitiepartijen organiseerden. De kritiek richt zich vooral op het feit dat er vooral bekende partijen aanwezig waren bij die bijeenkomst.

Dirk Vreugendehil van de ChristenUnie snapte weinig van de houding van de oppositie. ‘Er wordt vrij negatief over die bijeenkomst gedaan. Dit was een van de aanbevelingen van het bestuurskrachtrapport. Wij hebben die handschoen opgepakt. Was dit perfect? Nee, daar geloof ik niks van. Maar wij hebben daar ook gesproken over hoe we mensen bereiken die nooit naar een politiek item kijken en daar hebben we veel inspiratie opgedaan.’ Ook Jan Markink – de formateur – noemde de negatieve framing onterecht.

Fonds van 500 miljoen euro

De SP mist in het akkoord aandacht voor mensen met een audiovisuele- en verstandelijke beperking. De partij kwam met meerdere moties, onder meer om 500 miljoen euro beschikbaar te stellen voor huiseigenaren met een kleine beurs om hun huizen duurzaam te maken.

Luuk van der Veer had graag meer aandacht voor de biodiversiteit gezien. 50Plus noemt het akkoord ambitieus, maar is teleurgesteld dat in het akkoord ouderen maar een keer genoemd worden.

De partij had ook graag een gedeputeerde voor ouderen gezien, zodat aandachtspunten integraal kunnen worden aangepakt. ‘Wij verstaan onder inclusiviteit ook de ouderen, daarom hebben we niet voor een speciale gedeputeerde gekozen’, reageerde formateur Jan Markink.

Gedeputeerden ondervraagd

Ook konden er vragen worden gesteld aan de beoogd gedeputeerden. Jan van der Meer van GroenLinks kreeg van de SP en van de PVV vragen over het Groene Hert-debacle. Hij was toen wethouder in Nijmegen toen het college een ton leende aan klimaatwinkel Het Groene Hert.

Die lening werd in het geheim gegeven, vijf maanden later ging de winkel failliet. ‘Dat is ten treuren besproken in de Nijmeegse gemeenteraad. We hebben hier veel discussies over gehad en het is afgerond zonder motie van wantrouwen.’

Christianne van der Wal van de VVD werd door D66 gevraagd naar haar mening ten opzichte van de opening van Lelystad Airport. Als wethouder in Harderwijk was zij voor. ‘Toen ging ik als wethouder over economie, er was een andere werkgroep die ging over de laagvliegroutes. Dat geeft misschien wel een vertekend beeld. Ik zal mij met al het gemak en comfort inzetten voor het Gelders coalitieakkoord.’ De provincie Gelderland sprak zich meermaals uit tegen de opening van Lelystad Airport voordat de laagvliegroutes van de baan zijn.

Ook werd er afscheid genomen van vier gedeputeerden uit het vorige college: Michiel Scheffer, Conny Bieze, Josan Meijers en Bea Schouten. Schouten gaat verder als Statenlid. 

Van het huidige college gaan alleen Jan Markink en Peter Drenth door.

Bron: Omroep Gelderland